หวัดดีสุดสวยอิอิอิอิ

500 รหัสรัก รหัสใจ

ถ้ามึงฟัง และจำได้

กูก้อดีใจ อะฮะอะฮะ คงได้คืน

ฝัน ดี นะ คับ สุด หล่อ.......

มา เม้ล ให้ นะ คับ สุก สวย.........

แวะมาทักทาย คัฟ !

มะขาม หวาน
555

เม้นเช่นกันคับ


กินข้าวยังคับ

อิอิ

มา เมิ้ล ให้ นะคับ....

เม้นคร้าเม้น

พี่สั่นผอมลงนะเนี่ย*-*

แวะมาทักทายสุดสวย

อยู่ ม.1/8 ครับ...

หวัดดีจะ

หวัดดี จ๊ะ....

ดีคะ

ไงสบายดีป่าว

ดีค่ะคุลเพพิ่ลสุดสวย


ปีใหม่ไปไหนว่ะเพิ่ล


ยังไงก็มีความสุขมากนะจ๊ะ


วันปีใหม่ขอให้มีผัวใหม่


ที่ดีดีเยอะนะเพิ่ล 555+

ว่าไงจ๊ะนู๋วิเวียน

ปีใหม่กลับนครพร้อมกันมะ

เท่วไหนอย่าลืมของฝากเน้อ

คิดเถิงคุงเพิ่ลอย่างแรง

มา























เม้น



























ให้

































เพื่อน

































สัน





































ปีใหม่เที่ยวไหนจ๊ะ

























































รักมากมาย



ฝันหวานๆๆๆๆ







จุฟๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ












































^____^

ฮุ ฮุ .. ไม่ส่งต่อไม่ได้เลยอ่ะ


คืนวันนั้น...
ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผมนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดลงบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย...'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย...'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไ ป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืม! เรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย...'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศ ักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยายเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน!
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''